Een kapstok is geen huis - Over Darwin en Big Bang

Science or Scientism?

Dogma’s die door waarneming onhoudbaar zijn geworden

Michiel Kassies

Twee rotsen van wetenschap verbrokkelen door toename van kennis die niet langer kan worden genegeerd: de oerknal die het heelal deed ontstaan en de evolutietheorie zoals die sinds Darwin is ontwikkeld. De oerknaltheorie overtuigt niet langer vanwege observaties met de in 2021 gelanceerde James Webb telescoop. Daarmee kunnen we een verder verleden van het heelal zien dan ooit eerder mogelijk is geweest.

De evolutietheorie gaf al lang problemen. Het was moeilijk in te zien hoe soorten met complexe organen zouden kunnen zijn ontstaan uit een gemeenschappelijke voorouder door blinde lukrake mutaties. Bovendien imponeerde het fossielenbestand door ontwikkelingssprongen die een geleidelijke ontwikkeling via kleine mutaties tegenspraken. Dat werd steeds problematischer. Maar Darwin’s theorie werd definitief onhoudbaar door recent inzicht in structuren binnen de cel. Veel belangrijker nog was dat men andere vormen van evolutie vond door grootschalig onderzoek met DNA-lezers.

Het mag duidelijk zijn dat het omvallen van vaste pilaren onrust in de paleizen van wetenschap teweeg brengt vanwege het gevestigde prestige van academici. Grote namen zijn verbonden aan dogma’s over het ontstaan van het heelal, zowel als neo-Darwinistische evolutie. Zij zorgden voor de promoties van doctoraten, en het is moeilijk voorstelbaar dat die nu allemaal aan de wereld kenbaar maken dat zij er fundamenteel naast hebben gezeten.

Daarnaast raakt het aan oude wereldbeschouwelijke controverses over het bestaan van een almachtige schepper. Vooruitlopend op nieuwe theorievorming ageren prominente neo-Darwinisten, die vaak ook rabiate atheïsten zijn, tegen de notie van evolutionaire alternatieven, waaronder ‘intelligent design’ dat het Bijbelse scheppingsverhaal niet volledig zou uitsluiten. In hun atheïstische missiedrang onderschat men de vele gedaanten van intelligentie. Ook worden religie en wetenschap niet opgevat als gescheiden dimensies. Even gemakkelijk overschrijden zij dan ook de grens tussen science en scientism.

In 1837 stelde Charles Darwin zich de verwantschap tussen planten en dieren voor als een stam met vertakkingen. In 1859 presenteerde hij dat als model van biologische evolutie, met de rijk gedetailleerde ‘levensboom’ in zijn beroemde Origin of Species. De boom was de kiem van zijn theorie van natuurlijke selectie door random mutaties. De afgelopen 150 jaar hebben biologen zich voor een belangrijk deel beziggehouden met het detailleren van die levensboom, waarbij het uitgangspunt is dat complexe soorten voortkomen uit eenvoudiger soorten. Datering van fossielen van dieren en planten volgde dit afstammingsmodel van een gemeenschappelijke voorouder aanvankelijk tot op zekere hoogte. De levensboom rangschikt de biologische soorten naar overerving van eigenschappen. Ook taalvaardigheid zou sprongsgewijs bij één enkel individu zijn ontstaan — zo’n 70.000 jaar geleden. Een willekeurige mutatie die het overleven en voortplanten bevordert kan het individu een grotere kans geven op nageslacht — survival of the fittest.

Een eeuw geleden stelde de astronoom Edwin Hubble vast dat sterrenstelsels zich van elkaar af bewegen. Hoe groter hun afstand van elkaar hoe sneller zij zich van elkaar verwijderen. Er moet een beginpunt zijn geweest van deze dynamiek, en die begin ‘explosie’ leidde tot de oerknal theorie over het ontstaan van het heelal. Alles leek met een explosie uit het niets te zijn ontstaan. Wel bestond er in een vroeg stadium onenigheid op dit gebied. I don’t see the logic of rejecting data just because they seem incredible, merkte astronoom Fred Hoyle op. Hij publiceerde in 1948 met Continuous Creation zijn kosmologie over een voortdurende schepping van hemellichamen. Hoyle stak de draak met Hubble’s model door het de ‘big bang’ te noemen. Deze term is dus ontleend aan de scherts en kritiek van Hoyle.

De afstand tussen twee stelsels en hun onderlinge snelheid leek in vaste verhouding te staan, maar de door Hubble gevonden ratio was niet puntgaaf. Bij het bepalen van het tempo van uitdijing van het heelal leidde dat bijvoorbeeld tot de ontdekking van sterren die ouder zouden moeten zijn dan het heelal. Later zou men Hubble’s constante wel beter preciseren. De wetenschap erover leek vast te staan. Het model had vele vaders. Maar toch bleef het bepalen van de Hubble constant een toer. Hubble’s model vereist exotische attributen zoals onzichtbare energie en onzichtbare materie — en steeds meer metingen. Een eeuw van metingen. Ook met de Hubble telescoop kon men de fluctuerende constante niet vastpinnen, het resultaat bleef een ‘spread’.

Opvallend is de overeenkomst met de manier waarop Darwin’s theorie werd ontvangen. Ook die werd als feit omarmd en hield tenslotte als orthodoxie wetenschappers meer dan een eeuw bezig. Maar behalve aansprekende observaties en een intrigerend concept had Darwin in 1859 geen bewijs. En vanaf het begin kleefden ernstige vragen aan het voorgestelde mechanisme. Als mutaties geen soorten creëren verviel de hele theorie, had Darwin geopperd.

Het completeren van de levensboom met de nog ontbrekende schakels werd de heilige graal voor biologen. Datering van fossielen van planten en dieren toonde echter aan dat het opkomen van een nieuwe soort in korte tijd plaatsvond, en dat zonder aanwijsbare overgangsvormen tussen de ene en de andere soort. Dus niet zoals voorspeld was en verwacht werd met graduele mutatiestapjes over een in tijd lang uitgestrekt proces.

Maar Darwin ontdekte al dat dertigduizend gedetermineerde planten van de Angiosperm soort (de bloemdragenden) geen plek in de levensboom konden vinden. “An abominable omission!” schreef hij. Hij vertrouwde echter wel op een oplossing in de toekomst. Maar die bleef uit. De ontdekking van DNA leek uitkomst te kunnen gaan bieden. Het erfelijk materiaal kon de moleculaire kant van evolutie in beeld brengen. Een mutatie kan de verandering zijn in een basepaar (een DNA nucleotide) of de duplicatie van een gen. Hoe meer molecuul sequenties op elkaar lijken, hoe nauwer twee soorten verwant zijn. Men hoopte de levensboom eens te kunnen vervolmaken door het aflezen van bio-moleculen (DNA, RNA en eiwitten). De oplossing leek nabij toen de DNA sequencer zich aankondigde, een instrument dat in de jaren negentig van de vorige eeuw geleidelijk beschikbaar kwam voor deze queeste.

Men ging DNA van planten, dieren en bacteriën ordenen op de hoofdtakken van de levensboom en bepaalde de RNA van eiwit fabriekjes (ribosomen). Zo bleek dat sommige eencelligen (archaea) geen bacteriën zijn en een aparte tak vormen. De heilige graal leek binnen handbereik, tot na 2000 een stortvloed aan details opdook. Het RNA van een bepaalde soort bleek verwant aan soort A, maar het DNA niet, dat was verwant aan B! Een dubbele afstamming. Met andere woorden, soorten blijken rechtstreeks genen uit te wisselen met andere soorten. En zij kunnen hybridiseren. Dit doorkruist de hiërarchische levensboom met ‘horizontale genetische transfer’ (HGT). Er bestaat een promiscue uitwisseling tussen verschillende soorten. De helft van het menselijk DNA zou weleens horizontaal verkregen kunnen zijn. Ook ontstond inzicht in de gigantische complexiteit van de cel. Het zweepstaartje van een bacterie bijvoorbeeld blijkt niet te werken zonder een dozijn specifieke en onmisbare onderdeeltjes. Naar berekening kan dat door willekeurige stapjes niet bereikt worden binnen de leeftijd van het heelal.
    
Wel kan men aanwezige functies moduleren. Zoals genen aangezet of onderdrukt worden als men een hondenras kweekt (uit wolfgenen) en zoals resistentie ontstaat. Een nieuwe functie bouwen door een doos met boutjes, ringen en vijlen door elkaar te rammelen tot je een Zwitsers horloge hoort tikken is goochelkunst. Hoe muteert een vis tot een aap? Elk specialistisch componentje dat in onderling verband een functie kan opleveren blijft tijdens zijn ontwikkeling, via het pad van lukrake mutaties, disfunctioneel (voor het organisme) tot het gevormd is en ook de overige componenten voor die functie beschikbaar zijn. Stel je voor de Bijbel te kopiëren met typo’s, voortdurend, tot er een ander boek verschijnt zoals Oorlog en Vrede.

 

Al is hun theorie onhoudbaar, neo-Darwinisten weten van geen ophouden. Net als Hubbelianen. In 2021 werd een nieuwe telescoop, de James Webb, de ruimte in gelanceerd die spectra van zeer verre en achter stof verborgen stelsels kan analyseren — tot 13,5 miljard lichtjaar. Men hoopte dat dit instrument ook Hubble’s constante definitief zou kunnen vaststellen. Maar de James Webb kwam tot eendere resultaten als de Hubble in de jaren negentig. Nu is men definitief zeker dat de fout niet zit in de apparatuur. Na een eeuw puzzelen kan de fout alleen nog zitten in het heelal. Of Hubble’s constant is een fictie. Het dogma ligt aan scherven maar de oecumene hupt er stilletjes over heen.

Amsterdam, 10 maart 2024

 

Gevangen in een mentoraat: laat varen uw dromen en verlangens, vaarwel gezondheid en familie

Kritische burger medisch geïnterneerd. Een trend?

Kort onderzoek en conclusies uit ervaringen van 2019 tot 2023.
Of het beleid zich richt op andersdenkenden is moeilijk te zeggen al zijn er soms signalen. Hoofd verantwoordelijke is het Kantongerecht. Een open variant van politieke psychiatrie?

Wat veel Nederlanders overkomt is dat zij onverwacht de regie over hun leven (of goed) verliezen aan een onbekend, regelzuchtig individu. Een geschil met buren, familie of een zorginstelling kan genoeg zijn. En er is geen weg terug. Sinds 2014 kan namelijk elke relatie voor jou een mentor of bewindvoerder aanvragen. De mentor-wet ondersteunt en beschermt, hetzij in medische dan wel in materiële zaken, de alleenstaande die kwetsbaar is of de beperkte met een handicap. In principe. Dat is de hoofdzaak. Maar er is meer mee te doen en fouten komen overal voor. Wie in enig opzicht niet zelfstandig is, of niet verstandig lijkt, kan de sigaar zijn. De wet is zo'n succes dat het aanbod is verdubbeld, het toezicht faalt en men het personeel uit krochten en bochten moet aanslepen. Vaak zijn het ex-verzorgenden die als mentor boven de Balkenende norm kunnen uitkomen, met 100+ dossiers.

Het mentoraat aanstellen kost maar een paar weken vanaf aanvraag. Maar als de diagnose niet klopt of de opinie, of de situatie verandert dan blijkt er geen functionerend loket te zijn voor cliënt, tenzij die geluk heeft. Vier advocaten lukten het ons niet tot herziening te komen van een aanstelling met procedurefouten en een onjuiste diagnose en foute prognose - noch bij de kantonrechter noch bij het hof in Amsterdam. Er was inmenging van mentor, er volgde een vormfout en een procedurefout. Een toevoeging is bovendien te krap bemeten maar mag niet worden uitgebreid. Een soortgelijke zaak is wel 'ns teruggerold maar dat is zeldzaam en kost tijd - veertien jaar in de zaak van Britney Spears. Er is een zwart gat van rechteloosheid midden in de samenleving. Heel bevreemdend als je daar ook maar met een teen in terecht komt.

Kantonrechters wijzen mentors toe, maar van controleren hebben zij weinig verstand noch is er genoeg capaciteit. Dat is vrij laks. Rond het mentorbureau (kantongerecht) in het circuit van mentors speelt het belang van instellingen, aangevers van het grootste deel van de clientèle tevens het lucratieve minst bewerkelijke deel (vergeleken met thuiswonenden). Een instelling kan een mentor aanvragen ten koste van cliënt of familie, bijvoorbeeld omdat een mentor minder veeleisend is. Dat komt veel voor. Uit onderzoek (Investico 2019) blijkt dat veel rechters er in mee gaan. Die denken dat professionals even goed of beter weten wat goed is voor iemand als hijzelf of de familie. Eén rechter dacht (hardop) dat instellingen en cliënten zelfs dezelfde belangen hebben. Veel rechters hebben weinig of nul praktijk inzicht of vergeten zelf de wet. Zo is het de taak van een mentor een client zo veel mogelijk zelf te laten doen / beslissen, en micromanagen is tegen het voorgeschreven 'respect voor de persoonlijke levenssfeer'. Maar wij zagen een rechter aan de mentor zeggen welke thuiszorg een wilsbekwame client moest nemen (LdH "heel betrouwbaar!").

Mantelzorg geeft maatwerk maar een mentoraat meestal niet. Een grote organisatie als LdH was totaal ongeschikt gebleken voor de cliënt in kwestie, omdat men haar taal niet sprak. Ook was LdH betrokken bij fraude. En de mentor presenteerde bij de rechter onschuldige medische details opgetekend door een stagiaire van LdH als 'gevaarlijk'. We wilden dit allemaal perfect aantonen maar kregen daar geen mogelijkheid. Dit was een werkoverleg tussen rechter en mentor waar de mantelzorger slechts werd gehoord en de wilsbekwame cliënt werd bespot, 'you're deluded'. Daarop volgde een nieuwe beschikking.

In tegenstelling tot een beperking tussen muren, is een mentoraat een beperking voor onbepaalde tijd en vergt geen aanklacht. Het kan evengoed een straf zijn. Daarbij is de bewijslast omgekeerd zodat de client aan willekeur bloot staat indien iemand maar wat beweert en doet. Als client wel tegenbewijs heeft, zoals in dit geval, kan dat worden genegeerd, gebagatelliseerd of met knipoog afgedaan - professionals onder elkaar. Wij bespeurden een dedain voor cliënten. Het stigma overheerst. De mentor overheerst. Daarom is er vrijwel geen weg terug, als in Hotel California.

Wetgeving geeft mensen op afstand en groepsdenkende teams vaak een stevige zo niet perverse rol in beslissingen tav ons privéleven. Een nauwelijks aanspreekbare bureaucratie kan dossiers produceren en zinloze handelingen herhalen die een cliënt verpletteren onder het motto van bescherming. Beschermen is ook een vak. Zo preventief zijn we geworden dat we vragen (MH17) verbieden om slachtoffers te 'ontzien'. Na het creëren van een crisis rond iemand die een kwestie had, wordt een mentor of bewindvoerder aangereikt als adviseur. Die kan het traject inzetten van aftakeling in afzondering en je spullen herbestemmen. Dat is de meest winstgevende en minst bewerkelijke cliënt. Mocht het een kritische client betreffen dan is er tevens een extremistische complotdenkende fakkeldrager minder.

In een recent geval neemt de kantonrechter zelf het voortouw, niet de inrichting. Na een advies van GGD gebaseerd op vage en anonieme bron wordt een buitenbeentje, een tegenstander van overheidsbeleid (81) die weleens vergeetachtig is, thuis overvallen door politie en opgeborgen in een gesloten verpleeghuis. Zij verliest haar woning, en haar zoon staat op straat. Dan blijkt dat zij niet dement is en ze komt op een open afdeling. Maar een weg terug is er niet.

Dit speelde zich af in de Baarsjes Amsterdam West. Robbert (41) en zijn moeder Flora (81) zijn als familie van een Knil soldaat vervreemd van een rechtmatig pensioen. Flora heeft daarover geklaagd in de publiciteit. Er is een onhandige geldlening en een akkefietje met de buren geweest. GGD volgt een gerucht. Flora krijgt een adviseur / bewindvoerder. Die overlegt met de buurtagent, GGD, politie en een instelling. Zonder nader overleg of hulp volgt een overweldigende inval thuis en nog voor het ontbijt is het kleine gezin ontbonden door opsluiten van Flora. Zoon Robbert is ex schoonmaker met een pgb. De adviseur ontneemt hem de woning en spullen zodat voor moeder een weg terug is afgesloten. Een advocaat laat hen in de steek, het juristen protocol verhindert vaak een effectieve rechtsgang. De adviseur (bewindvoerder onder een kantonrechter) spreekt verder met derden.

Er is sprake van stigmatiseren, intimidatie en machtsmisbruik - het hele repertoire; overweldiging, ontnemen van een burgerrecht (zelfbeschikking), wilsonbekwaam verklaren (een fout), dakloos maken, vernietigen van een privéleven, opsluiten en iemand doen aftakelen. Dit kan in principe iedereen gebeuren. Wij hebben het meegemaakt en slaagden erin de achterliggende diagnose na drie jaar te laten herzien. Dit treft vaak een alleenstaande. Zonder steun vanuit de samenleving is er voor hen geen weg terug. Waarom, hoe is dit mogelijk?

De overheid faalt op zes fronten:

GGD acteert op (onverdraagzaamheid) anonieme bronnen,

De Rechter volgt GGD, benoemt mentor,

Mentor / Bewindvoerder krijgt absolute macht,

Mentorbureau (Kantonrechter) dekt mentoren af,
Onafhankelijke klantendienst ontbreekt,

Toevoegingen-protocollen verhinderen een effectieve rechtsgang.

Bubbels of geen Bubbels

Informatie via internet - Ok!

Bubbels of geen bubbels? Een echo kan alleen optreden waar muren zijn. De wegen en pleinen van het web zijn publiek domein, die horen vrij en pluriform te zijn. Daar spreekt de samenleving tot zichzelf. Hoe minder beperkingen hoe minder bubbles. Het gelijk stellen van sociaal platforms met bubbels is bangmakerij want de bubbelvorming hangt helemaal af van het algoritme en de toegankelijkheid. Dat schijnt zelfs de aandacht van critici ontsnapt te zijn. Die bangmakerij dient om censuur te verkopen. Censuur is dictatuur. Censuur is bubbelvorming bij uitstek.

Beter dan elkaar afschermen is het om de ander, met alle kennis en middelen te leren zelf te rechercheren. De oplossing van zowat elk probleem is kennis. Inzicht vermeerderen doet men door elk inzicht met elke ander inzicht te kunnen confronteren. Dat kun je leren. Geen oplossing is het bereik van kennis beperken. Geen freedom of speech zonder freedom of reach! Nooit kon men elkaar makkelijker bereiken dan via het web. Maar gaat dat goed, ook tussen willekeurig welke groep? De sleutel heeft de operator van het medium.

 Michiel Kassies

_______________________________________________________________________________

_______________________________________________________________________________

GOOGLE PLUS - een educatieve episode

'Wisdom of crowds' werd rond 2006 een gevierde uitdrukking, die helaas nog niet in mijn hoofd paste tot ik het fenomeen in de praktijk mocht brengen op Google-plus. Dit sociaal platform leek uiterlijk het meest op Pinterest. Het heeft mijn wereldbeeld gekanteld. Het begon toen ik voor een recente geschiedenis via G-plus authentieke en verifieerbare bronnen vond die de scope enorm verbreden.

Mind you, ik had best verstand van zoeken, jong begonnen als encyclopedisch autodidact, reizend langs bibliotheken in de zeventiger jaren, was ik in 1983 zelfs al gezegend met een experimentele hookup in de telefooncentrale naar de belangrijkste Database van destijds (INSPEC, NASA, ESA, IEEE, DASSAULT, Volkswagen). Maar G-plus bleek ook betrouwbaar en veelzijdig als informatie bron.

Dit sociaal platform van Google is opgeheven rond het intreden van censuur in 2019 op platforms en zoekmachines, zgn content moderation. Dat is stilletjes salonfahig geworden: shadow banning, demonitizing, verwijdering en gag order.
G--plus ging op slot, kent nog slechts een versie voor bedrijven. Een global coup. De populatie was van alle gezindten gezien de apolitieke ontstaansgeschiedenis, toen Google naar een doel streefde: iedereen bereiken. De relatief oude G-plus gemeenschap om zeep geholpen (een crime against humanity) terwijl het complete Platform landschap werd herschapen. Het centrale plein werd afgezet en het volk moest naar de avenuen (FB, Twitter ed) of de krochten en bochten zoals conservatief GAB, privacy vriendelijk YouMe, etc Het 'stedelijk' beleid was duidelijk: sociaal fragmenteren en reikwijdte beperking van derden en supremacie op alle publieke kanalen voor politiek gepurgeerde MSM.

Maatschappelijke problemen, verdeeldheid, haat, wantrouwen verdwijnen op een werkelijk sociaal platform door interacteren via een fair en open, Algoritme.

Het uitwisselen van werk, artikelen of fotos bleek in de plezierige vlotte Google-plus omgeving een persoonijke ontmoeting te worden ankzij de persoonlijke en thematiche inrichting van deelnemers stacks. Een debat decelleerde vanzelf tot een gesprek! Zonder moderatie, zoals verkeerlichten mogen ontbreken als verkeersdeelnemers elkaar in de ogen kunnen kijken. Goolge's platform was uitzonderlijk, goed gebalanceerd en gerijpt, alles even toegankelijk, transparant en overzichtelijk. Geen hectiek, herrie, hype. Dat stimuleerde verantwoordelijk gedrag. Echokamer-vorming, hangen in een bubble was lastig omdat groepen en inhoud standaard niet werden afgezonderd.

G-plus was even levendig van inhoud als sereen in stijl. Anders dan het bonte facebook of het amechtige twitter. Dat bevorderde miz onderling begrip ook buiten je directe contacten. Het leidde tot reizen over grenzen en tot confrontaties zonder aanziens des persoons. Dat was emanciperend. Het leerde je te handhaven in vijandig gebied. Kwam graag elke dag terug om een vooroordeel demonteren. En moest mijn inzicht soms bijstellen. Ik begon doorgaans met een uurtje lezen, dan items delen delen, een stuk of zeven, sommige items samenvatten en mooie teksten toevoegen aan m'n (tien) verzamelingen - historische rubrieken. Nu is dat Epos weg en het residue is een een onontwarbare TAR-bal op eigen schijf waar je niets in kan opzoeken. Er huisde een groot volk in Gplus. Pluriform en zonder barrieres, tientallen later honderden miljoenen G-plussers. Zolang het duurde.

Communities en individuen moesten na tien jaar, elk huns weegs vinden zonder een vergelijkbaar alternatief, en gingen op in stromingen van de besloten kleinere meer specifieke platforms, onaantrekkelijke 'gebedshuizen' voor doelgroepen als het ware. Het grote plein van alle gezinten werd leeg. De Gplus bewoners, een netwerk van correspondenten was ontworteld en belandde in een diaspora. Men kon elkaars collecties niet meer raadplegen. Honderden actieve contacten uit alle richtingen verstomden. Juist het confronteren van inzichten levert nieuwe kennis. Dus bigger is better en 'hoe meer hoe beter' in dit opzicht. Verenigd was men sterk.

G-plus was als een tweede brein. Het had structuur en appeal. Ideeen konden  resoneren zonder een klop op de deur of een onzichtbare hand. Dat die samenleving op commando werd ontbonden, was een venijnig kantje van het nieuwe verschijnsel: een stadsplein gebouwd op prive grondgebied. Dit is een weeffout, zoals de bedreigde community ondervond in de roerende laatste weken van afscheid nemen. Ook onverkwikkelijk zijn niet aanpasbare en ongepubliceerde algoritmen, het conflicteert met democratie en mensenrechten.

Je verplaatsen in culturen en omstandigheden op G-plus was een avontuur. De layout en functionaliteit van G-plus bracht mensen dichterbij - en noodde tot expresssie. Aanvankelijk had men royale eigen banners zo groot als de nachtwacht als het ware, waarachter je collectie's' onderbracht (thema's / 'katernen') of zelfs een hele 'community', besloten of open. Open berichten waren was overigens zichtbaar aan het web - dus inlogvrij. (Dat heeft X ook, maar niet FB, dacht ik.)

Techniek. Grafisch overzicht was ongeacht bericht- of commentaar lengte.
Bezoekerteller en netwerk-diagrammen inspireerden tot schrijven. Die van mij toonde plots bijna zeven cijfers in twee jaar tijd. Daarna volgde een beperkende ingreep in het algoritme dat het buurten juist zo bevorderd had. En helaas een lay-outveranderig kondigde storende krachten aan in de tot dan toe briljante ontwikkeling van wat 'User Value' heet. Het sterke punt van Google destijds.

 

Politieke getinte berichten werden inieens met een factor 20 minder bekeken na een merkwaardig intimiderend bezoek van boemannen en een salvo van loze klachten, na een update in 2014. De toestroom van volgers fluctueerde daarna met zo'n vijf per dag tot net onder een groot rond getal. Curieus, een shadow ban.

 
Een 'collectie' was openen voor elke passant of voor een bepaalde groep uit de contacten. Het was helder in te zien welke personen met G-mail je in elke 'circle' had geplaatst en welke circle elke collectie kon inzien. Aandacht was besteed aan het plezier van vissen uit de enorme vijvers van Google's sociale ecosysteem waar ik ook tientallen geweldige nieuwsbronnen, wizards en historici heb opgevist.
 

Informatieve bronnen waren snel te vinden aan de hand van profielen en thema's, of door commentaren en kwinkslagen. Zo vormde zich een netwerk van onbekenden, authentieke waarnemers en specialisten, bronnen buiten de gevestigde nieuws media. Onbekenden werden in no time bekenden. Dat netwerk informeerde snel en betrouwbaard en met meer detail dan de krant. Gplus leek ahw een grote redactie ruimte, zelfreinigend tav van onjuistheden dankzij direct onderling contact. De wisdom of crowds klonk door. Een brein op zichzelf. Tot G-plus in april 2019 onzichtbaar werd gemaakt.

 

 

Anecdotisch

 

Gekke confrontaties. Met een prikkel - een vraagje of een compliment vond ik kritische volgers. Direct in dialoog gaan met een vreemd kamp en argumenten testen verrijkte mijn assertiviteit. Wat brengt 'de ander' ertoe iets te doen of denken? Interessant. Liberals bleken, bijvoorbeeld, het Recht op Heiligschennis te plaatsten boven de Vrijheid van Meningsuiting: Pussy Riot zag men unaniem als slachtoffer en was veruit meer belangrijk voor liberals dan Julian Assange 'die zijn tijd gehad had'. Is dat niet waanzinnig? Dat een theelichtjeshouder werper hier even lang heeft moeten brommen als de herriemakers daar kon de gemoederen tot bedaren brengen.

Republikeinen bleken met Teheran te willen bombarderen terwijl Democraten Damascus verkozen. Een andere discussie om niet te vergeten, had de tergende titel "is het ethisch om te stoppen met vermoorden van Iraanse wetenschappers" Schokkend, geen grapje. Juist G-plus leek me een plek om inzichten te confronteren. Uit de confronatie van ideeen onstaat immers meer kennis. Milde repliek bleek al veel teweeg brengen en bedrog kon je er prima aan het licht brengen voor een divers publiek. Op de man spelende reacties, scherpte m'n beheersing en de kunst jezelf transparant te maken. Een sport was het herkennen van broodschrijvers of trolls - die door de mand vielen. Hashbara, kwam met velen tegelijk langs om stemming te maken. Die lui konden niet zo goed nadenken, maar ze hadden slimme scripts. Het kwam ook voor dat een populaire oorlogspropagandist die ik vaak commentaar gaf, respect vroeg tov een lynchmob onder zijn volgers, en het voor mij opnam. Toch een bondje van beschaving, so to speak.

Kennis delen en vermenigvuldigen stemt vrolijk. G plus bood dagelijks een kleine oefening in gesprek en debat, soms ontnuchterend vaak disciplinerend en manend tot bescheidenheid. Het leverde snel interactie op. Afscheid nemen onder G-plus vrienden en kennissen bleek ingrijpend. Bungelend boven de afgrond werd het veel mensen te emotioneel. Boosheid om te worden ontworteld. Google's excuus voor amputatie van deze tak in haar ecosysteem klonk te maf om waar te zijn. Lage verdiensten? Een vraagje, wat levert Gmail op, en Google Docs? 

 

Google verraadde de Gplus bewoners zonder een keus of alternatief te bieden. Kon een bewoner het netwerk niet kopen? Nee. Dus dit was sociocide. Het sociale, levende aspect van het G-plus netwerk viel niet onder 'eigendom' van Google maar was de creatie van het publiek. Zonder publieke grond kennelijk of een ijsschots of vlot, leek Gplus een grote pedaalemmer.

Binnen G-plus was een archief van prachtig werk, navigeerbare weelde van persoonlijke bibliotheken. Ook iemands trackrecord, een signatuur en kenmerkende verzamelingen, de ontwikkeling van jaren telde mee in het gebruik. Voor sommigen als 'sociaal 'krediet', voor anderen een 'digit-aardige belijdenis' of een 'collaborative effort' en dan de referentie werken. Een levend museum en een bieb tegelijk. Dit wonder van interactier en emancipatie ging op zwart. Poofff. Netwerken die men onderling gecreerd had. Het werk dat je ontsloten had en waanzinnig leuke bronnen. Vriendschappen en de ervaring met je vaste contacten, vaak specialisten ging verloren. Dat maakte de bijdragen zo levendig en op waarde te schatten. Het netwerk was een verlengstuk werd van eigen waarnemingen en gedachten. Collectieve intelligentie bestaat, als de geest kan waaien.

 

 
_______________________________________________________________________________

_______________________________________________________________________________

MEDIA - censuur sinds 2017

 

Gplus werd opgeheven tegen de achtergrond van de opkomst van formele censuur op de platforms in 2018. Propaganda en indoctrinatie zouden ineffectief zijn zonder gedeeltelijke verduistering van het licht van een verifieerbare werkelijkheid dat via de platforms de media doet verbleken. De censuur van 2018 werd ingeleid in 2017 met een vreeswekkende campagne tegen 'bubbels'.

Gevestigde media presenteren legio 'waarheids bubbels'. De kleuring valt direct op als men het totale nieuwsaanbod kan bekijken zoals in Gplus heel makkelijk was, en dat aanbod dan vergelijkt met dat wat de Nederlander bereikt via de gevestigde kanalen. Een media-issue lijkt soms lukraak uitvergroot en blijft dan mediabreed hangen. Daar zit een patroon in. Na maanden Nos-Journaals waarin steeds één onderwerp (pandemie) domineerde en uit één invalshoek werd belicht, kreeg Nederland in Juni 2020 één journaal zonder die pandemie. Eén die over voetbal (...) ging! Daarna was het thema racisme - wekenlang. Ja het bestaat. 'Racisme is in ons allemaal" althans we zijn geneigd tot vooroordelen, dus blijf vooral leren. Maar hoe moet de samenleving blijven leren, en evolueren, zonder 'public intelligence' te ontwikkelen. Omdat de bepaalde achtergronden van politiek en economie niet in beeld worden gebracht?

Dan bljven de voorwaarden voor misstanden ongemoeid. Geen moment aandacht gaf het Journaal aan de systematiek van geweld bij aanhoudingen in de VS in het algemeen. Dat treft dagelijks maar liefst 2 a 3 mensen dodelijk, mensen van elke kleur. Systematiek en beleid zijn in die lens out of focus, verscholen achter dat éne aspect ervan (racisme) dat naar het individu wijst, of naar een groep.
Media sturen de emotie en scheppen een politieke realiteit. Het denkraam verkokert in de 'media kaleidoscoop', dagelijkse treurbuis-werkelijkheid met verslavende dopamine momenten. In 2020 nam angst toe en intolerantie, ook wereldwijd. Het moet met de media te maken hebben. Social egineering. Onze overheid en media spraken unisono dogma's uit en verketterden 'anders denken' - en anders doen. Nuanceren, precisieren, onderzoek, feitenkennis en denken over een controversieel onderwerp werd een taboe. Geamuseerde spot verdween en onverdraagzaamheid kwam op. Een gedesorienteerd en geëmotioneerd publiek herhaalde mantra's die dededn denken aan 'Vife Minutes of Hate' ende Nieuwslezer die opstaat en geemotioneerd uitlegt dat men de tv beter uit kan zetten.
 

 

[De vraag dringt zich op, kan 'Orwell het boek '1984' geschreven hebben zonder voorkennis? En Aldous Huxley zijn 'Brave New World? Er zijn meer titels met voorspellende gaven, zoals  'the Wreck of the Titan" en "The protocols..." en heel wat films. ]

 

 

MEER (weet men veel) Neoliberaal journalistiek vacuum

 

Corona beleid valt onder Minister de Jonge die een vaccin deal van 700 miljoen maakte via de Jonge's 'Coronagezant' Feike Sijbesma met broer Hans Sijbesma van Astra Zeneca, terwijl de Jonge's broer Marien onderzoek doet in het kader van deze deal. Belangenvestrengeling en corruptie? Wanneer staat het Journaal er even bij stil? Een verhelderende fout: Minister Grapperhaus die de onhaalbaarheid van zijn sanctiebeleid zelf aantoonde door het te overtreden. Maar beleid en minister gaan vrijuit.

 

Meer dan ironisch verspreide een door eenrichtingsverkeer opgeblazen 'bubbel' in de gevestigde media, dat op sociale media waarheids bubbels ontstaan die bestreden moeten worden. Met censuur dan wel, niet door dialoog oid. Alles zonder debat of onderbouwing. Overheid en media gaan ons voor in een cultuur van angst - sinds de neoliberale overname van de instituties, sinds 9/11. De kroon op het werk is Corona. Het script van die pandemie werd gerepeteerd op meeting "201" in Davos, okober 2019. Men springt in de houding op 1 meter vijftig. De mens als gevaar voor elkaar. Conditionerende factoren, Zelfzorg, het politiek bedrijf en de grote lijnen in beleid bleven buiten beeld. Tenzij het om anderen gaat, zoals politiek bij anderen, een andere cultuur. Angst voor 'de ander' is al een berucht kenmerk van Westers denken, nu ook angst 'voor elkaar' compleet met een sociofoob ritueel. 

 

Als wegbereider van deze monomanie zie ik neoliberale fusies in de jaren negentig - een invloedrijke centralisatie gezien 'de pen machtiger dan het zwaard' is. Na deze aantasting van pluriformiteit kwam er een verlies van inkomsten aan het opkomende Internet rond 2000. Onderzoeksjournalistiek werd afgeschaft of uitbesteed. Ongeacht het waarheidsgehalte vinden berichten van overheids bronnen het publiek van CNN bijvoorbeeld als ware het een doorgeefluik. In de VS waar het publiek eerst door duizenden mediabedrijven werd bediend bleef daarvan een handvol over, zeven in getal, met kopstukken uit een en dezelfde politieke kerk op een enkeling na. De kleur en inhoud lijkt te moeten stroken, niet primair met publieks-wensen, maar corrigerende diensten, belanghebbenden, adverteerders en eigenaren, een heel web van aandeelhouders, bedrijven, financiele belangen en een oorlogspartij. Zo zijn de meeste Nederlandse media in handen van Mediahuis en DGP media (van Thillo groep). Twee 'mandjes'. Mediahuizen, echobuizen waarin de toon en het thema uit de New York Times of de Washington post doorklinkt zowel in verpozing als nieuwsselectie, een anonieme invloed. Prullenbakken vol ingezonden brieven moeten ongelezen geleegd zijn. Feiten die ons raken staan vaak niet in de krant. Marktwerking, maar dan omgekeerd. Een half onwetend publiek is het makkelijk prooi / product voor de adverteerders en overige stakeholders - de ware klanten - met veel keuze.

 

Terwijl de kijker of luisteraar in het klein wel wat te zeggen heeft, bepaalt een hierarchie van belangen door deelneming in gevestigde media, wie en welk type mediamaker of commentator regelmatig aan bod komt. Karakter en voorkeuren moeten kloppen met het almalgaam van belangen. Wie wordt gepubliceerd zal zich niet belemmerd te voelen. Collega's met meer bagage en de grootste experts staan echter werkeloos buiten beeld om die politieke redenen en daar zit hem de kneep. Elk onderwerp of perspectief kan wel eens aan bod komen. Daardoor is  censuur (een kwestie van bereik) naadloos gecamoufleerd. Kijkt maar iets na in the paper of record (NY Times). Tegen de stroom ingaan kon men twintig jaar terug. Niet de pen maar de portemonnee is nu bepalend, ongeacht het redactie statuut - al klinkt het leuk. De pen is machtiger dan het zwaard en vrijheid van drukpers is mooi voor wie een drukpers heeft. En nee, het is geen overtreding om te liegen. Aankoop en personeelsbeleid zijn het censuur selectie filter par exellence. Dat bepaalt welke perspectieven, kloppend of niet, en welke mensen in de media, ons collectief geheugen gaan vormen. Indoctrinatie en censuur voor de massa is slecht herkenbaar dankzij mediale alomtegenwoordigheid en een gecontroleerde mate van tolerantie waarin sommige issues effectief gemankeerd en mondjesmaat worden toegelaten, zodat die issues in het publieke bewustzijn een gemarginaliserd bestaan vinden.

Aandeelhoudersmedia en de (volgzame) publieke media zijn gaande weg ontzuild, gedepolitiseerd en genormeerd. (De VPRO bijvoorbeeld, is die nog 'vrijzinnig' te noemen?) Zijn onze communicatie kanalen vrij zoals een sociaal zenuwstelsel in een democratie hoort te zijn, of zijn financiele belangen als een 'politiek correcte' blusdeken die het vrije geluid smoort? Authentieke geluiden hoor ik zo weinig meer.

Wie heeft de macht? Daartoe zou je de inhoud van gevestigde media kunnen analyseren volgens Voltaire. 'Wie de macht heeft is degene die geen kritiek krijgt!' Hoe herken je die? Bevraag de andersdenkenden, verguisden, en hen die veel kritiek krijgen. Die moeten het weten! Er zijn genoeg zulke gecancelden.

 

Dwarsliggers onder journalisten van de oude stempel die zijn afgezwaaid of afgeserveerd zijn er velen (Chris Hedges, Paul Craig Roberts, Thierry Meysan, Finnian Cunningham, redacteuren van Off-Guardian, Karel van Wolferen, Erik van de Beek, eva), maar ook gepassioneerde deskundigen, outsiders gedreven door waarheidsvinding ooggetuigen en ervaringsdeskunigen. Zij worden niet letterlijk monddood gemaakt, (nog niet) zoals Julian Assange maar bereiken nooit een groot bereik. Zij ondervinden shadow banning, search engine malfuncton, defunding, censuur, verwijdering van bijdragen en accounts. Quarantaine subjects zijn JFK, 9/11, HCQ etc. (Youtube, Reddit, Facebook) hetgeen sinds 2018 publiekelijk gewettigd is. Eens werd een heel platform (G-plus) opgeheven (boven). Een deskundige met een goed onderbouwd punt, zal alsnog worden overstemd door het effectief monopolie in het medialandschap dat de 'dwarsligger' als 'incident' vertoont, een air van pluriformiteit met de klank van vrijheid, dat als mentaal 'vaccin' tegen andersdenken een vast dogma versterkt.

 

De journalistieke uitdagingen worden om begrijpelijke redenen afgeslagen. Genodigd voor een media programma wordt een outsider-expert soms op het nippertje afgebeld. Heeft hij een kruisje bij de naam, 'Cancel Culture'. Vrije polemiek (G-Plus) zou het imperium van illusie en kolder snel ten val brengen, media illusies wijken inmiddels teveel af van de werkelijkheid om risico's te nemen, dat kan gepeild en gestuurd worden. Graag zie ik wel eens een vaste media darling in gesprek komen met een erudiet deskundige. Zo werd eens een geprekspartner voor met Derek Sauer aangekondigd. Maar het ging niet door helaas. De Moscow Times Oligarch (collumnist en Oost-West misantroop) had me in kort gesprek een 'blinde vlek' geopenbaard. Maar Sauer kon ongestoord zijn monoloog afdraaien, als altijd.

 

Elk onderwerp kan naar willekeur gekleurd worden. Of zelfs verdwijnen zoals Orwell opmerkte als verslaggever in Spanje, toen de krant een veldslag had genegeerd en een andere had verzonnen. Ook scherpzinnige commentators zelf kunnen verdwijnen. Bijvoorbeeld Julian Assange, de transparantie-kampioen - Wikileaks oprichter. Assange wordt sinds 2018 in maximum 'security' monddood gehouden na een jarenlange smeercampagne. 'Punishment by process' is het credo, een vernietigingsproces. Samenwerking tussen overheden (VS, UK, AU en SW) maakt dit mogelijk. Dit is het antwoord op Wikileaks' vragen en aanklachten tegen misdadige praktijken.
Assange's opsluiting volgde op acht jaar dehumaniseren met halve waarheden en fantasmen in de media. Assange heeft alle 'flak' kunnen weerleggen maar zijn onthullende en openhartige weerlegging is vrijwel genegeerd in de pers. Wikileaks confronteerde de oorlogslobby, de Neocons, Bush en Blair eva, met de politieke mythen en misdaden van het oorlogsbedrijf. Op Wikileaks konden klokkenluiders veilig lekken. Gedurende 10 jaar kwamen in plm 10 miljoen onthullende feiten aan het licht die zonder Wikileaks niet aan bod kwamen, speciaal sinds het de opkomst in 1992 van 'embedded' verslaggeving. Assange is voorgedragen voor de Nobelprijs. Twee VN onderzoeken hebben gepleit voor rehabilitatie en schadevergoeding en stelden dat Assange wordt gemarteld en op willekeurige gronden vastzit. De machten die bestraft en beperkt hadden moeten worden hebben de persvrijheid beknot en vermalen Wikileaks. Censuur is dictatuur, daar kan de krant elke dag aandacht aan besteden. Dat is is nu wel een beetje riskant. Zij die Assange steunden houden zich veelal gedekt.

 

Perceptie managers schrijven voor wat juist en wat waar is. Maar hoeveel invloed kan het hebben. Private en publieke media zijn inhoudelijk geharmoniseerd als je er op let. Ook gaan er aanwijzingen naar redacties uit niet-openbare delen van overheden, in de UK bijvooorbeeld bekend als 'D-notices' (Mi5). Chomski en Hermann beschreven vijf filters in de mechanismen van Institutionele propaganda (een instituut kan slechts propaganda uitbrengen). Het spectrum van acceptabele invalshoeken en onderwerpen kan verschralen tot angstbeeelden en opgestookte emoties gespeend van inzicht. Stap voor stap conformeert men zich aan zo'n mono-cultuur, onwillekeurig. 'Murw geinformeerd' maar zonder het begrippenkader om te zien welk potje er precies op het vuur staat, raakt men gewend om waarnemen en denken uit te besteden aan de professionelen. Niet langer zelf te be-oefenen, want wie ben ik. Hier moet je betalen dan zal het wel goed zijn. Een vergissing. De markt werkt niet, of niet voor ons. Voor vanalles is men bang geworden, de Oosterburen bijvoorbeeld, de 'wisdom of crowds' de gele hesjes. Zonder goede reden. Zonder 'public intelligence', hoor, wederhoor directe communicatie is het beleid aan 'de professionals', de onwetenden, de technocraten, de slippendragers en brokkenpiloten.  

 

 ___________________________________________________________________________

 

 

Spreek en luister, vermeerder kennis en geef door. 

Kijkt zelf hoe het werkt als je durft. Authentieke bronnen tonen motieven en achtergronden van ontwikkeling die je niet voor mogelijk zou houden. De werkelijkheid is bonter dan fictie. Het verdient een genuanceerde beschrijving. Ondanks hun identieke behoeften zijn mensen en volkeren gevormd door verschillende ervaringen en behebt met andere issues en prioriteiten. Daar valt iets te ontdekken, zonder domineren, zonder zware etiketten - her en der je lichtje opstekend.

______________________________________

Goed plan, een oefening in dialoog en analyse.
Vindt het verhaal naar je ideaal, vanuit elk ander perspectief

(voorbeeld, Basisinkomen) logisch - stap voor stap! 

van denkraam tot sleutelgat

HET GEACCEPTEERDE DENKRAAM een ongelooflijk krimpend 'Overton' venster

Caitlin Johnstone, dichter / columnist brengt actualiteit in tele-perspectief, als een opwekkend medicijn voor tijdgenoten! Een waarheidserum, hoe zal het smaken?

Dank Michiel voor dit bericht....nogal omvangrijk....kun je me misschien vertellen waarom je denkt dat ook ik deze Caitlin een interessante vrouw moet vinden en moet lezen....ben bijvoorbeeld nu even helemaal ondergedompeld in Judas van Astrid Holleeder... groet, WW

Cailtin Johnstone houdt een vastlopende cultuur een spiegel voor. Dat is één reden.

Zij prikkelt je tot onbevangen waarnemen en draagt nieuw materiaal en gereedschap aan. Met slim gekozen simpele vergelijkingen refereert zij aan een meer coherent wereldbeeld. Vanuit dat perspectief vallen blinde vlekken op en fouten en disproportionaliteit in de politiek. In coherent licht verbleken de zovele mythen en lukrake oordelen en aannames waar wij ons naar gedragen. De Middeleeuwen zijn echt nog niet ver weg.

 

Caitlin Johnstone's werk is een herbezinning. Zij is één van een groep onderzoekende commentators, zonder politieke signatuur, die gangbare Illusies en een verkokerd systeem opschud en attakeert, met niets dan algemeen aanvaarde normen.
 

Begrijpen is genieten. Zoals je een berg beklimt voor het uitzicht. Zo doemen nieuwe vergezichten op... en ook nieuwe uitdagingen - nieuwe relevante vragen. Haar annotaties bij de actualiteit leggen bloot waar het verstand lui verstek liet gaan, massaal. Elk feitje onbetwistbaar en gewoontjes, maar oh de confrontatie, dat knarst in samenhang. Genadeloos. Onacceptabel. Zou het bewustzijn collectief zijn onderdrukt? Dat roept om onderzoek en actie. Geniaal gedaan. 

Theoretische kennis over media, macht en propaganda, wordt actueel wanneeer Johnstone een bewustzijnsindustrie blootlegt en de drijvende krachten achter propaganda en de indoctrinatie waarmee ons leven is gekleurd. Zij staat in een traditie met Jack Ellul, Herman en Chomski, Michael Parenti, Malcolm X, Tony Judd, Ilon Pappe, Michael Cunningham. Maar Johnstone is een poeet als zij op dreef is. Al dichtend wordt ons kaleidoscopisch wereldbeeld verbreedt tot Panorama. Ontdaan van die overweldigende herhaling in beperking moeten woorden worden geherdefinieerd. Kaders staan op losse schroeven. Dat bevrijdt. Johnstone humaniseert en verbindt. 

 

Het laat de hersens knarsen, en dat lucht op - mij althans. Dat is bemoedigend. Niet passief voorbij gaan aan het onaanvaardbare. Buiten de box denken geeft inspiratie en inzichten voor de toekomst. Maar dat is niet het enige Johnstone is ook een politiek detective die het kaf van koren weet te scheiden alvorens het brood te bakken.

 

Is het toegankelijk en prikkelend? Ik ben benieuwd.

(ingekort)

Banking

Banking 101

'lending' from the bank is 'selling a security' to the bank
(in bank terms)

the bank-loan is "registered" in your account - not 'transferred' as we tend to think. (the bank creates the loan from thin air and it disappears upon repayment)

when you 'deposit' your money in your account, you LEND it, that money is for the bankers to speculate with, all they wish.  (no 'sale of a security', no bank-ownership to you for your loan)

all is well with the economy when banks lend money, if this money-creation serves wealth creation
otherwise, when banks lend for the purpose of a purchase (financial transaction), there will be 

• inflation
• growing inequality

banks banks banks, when they fail we must bail

big banks use a foreign address since 1688 - the City of London

big banks reign supreme
the City of London (Corporation) is not a part of the UK or the EU, it has no democratic elections 
the City, is that a sovereign non-state feudal entity?

who own this entity, the City of London?
does an entity like City of London, the Vatican or Washington DC have a seat in the UN?


Woke Economists:

Robert Jameson

Dirtk Bezemer Debt
van Houts (Ons Geld) met Ad Broere
J Edward Griffin - FED monopoly creation 
James Corbett WW1 - empire in the 20th century


more:
Paul Craig Roberts
Yannis Farouvakis 
Richard Wolff
Nick Hannauer
Mark Blyth
Ewald Engelen
Henry George

Slopend gif - Neoliberalisme

NEOLIBERALISME

is geen verlichting; de grote verduistering
van het liberalisme

West Wind

Jul 29 · 4 min read

Neoliberalisme is tegenstrever van democratie en humaniteit. Het is bekend van beleids principes zoals dereguleren, marktwerking, efficiëntie, participatie, no-nonsense, meritocratie, trickle down economics, rising tide lifts all boats... etc. Dit gedachten complex met de schijn van wetenschap heeft het politiek bedrijf sinds de jaren negentig beheerst, echter zonder aanwijsbare kredietwaardigheid. Neoliberalisme depolitiseerde het debat en dat zou de samenleving en cultuur verzwakken. Het was als een Psyop. Vooralsnog ontbreekt een gerichte inzet tot herstel. Ondenkbaar leek het mij in 1995, toen Jan Kassies ons voor een tweedeling waarschuwde. Maar de gevreesde tweedeling is nu een feit. Zou tweedeling de weg verder vrijmaken naar feodaliteit? Of zijn we er al?

De koopkracht daalde, evenals het aandeel arbeidsinkomen in het BNP terwijl de productiviteit steeg. De markt alleen is niet in staat gebleken maatschappelijke taken te verrichten. Uiteraard, zeggen we nu. Zelfs niet een markt runnen of het verenigen van aanbod (zoals kapitaal) en vraag (zoals werk). Toch blijven we op wonderen wachten. Lessons learned vindt je in de politiek slechts in vage aanbevelingen. Economische groei ging voornamlijk naar hogere inkomens en vermogenswinst. Vermogen lijkt (neoliberaal) een 'verdienste', maar is het niet. Loon is niet naar werken, Picketty deed het ons precies uit de doeken. Maar wat verandert er? Elk kabinet liet de kloof tussen arm en rijk verder groeien. Beleid dat de grondwet (art 21) verbiedt.

Tegenover Neoliberalisme staat in mijn optiek het Sociaal liberalisme (Democratisch Socialisme) wat een rationeel antwoord bevat op het gevaar van onbeheerste stratificatie en terugkeer naar de feodale verhoudingen (van voor de opkomst van de burgerij). Het verwerven van bezit en van politieke invloed gaan namelijk hand in hand, wat het verwerven van bezit eenvoudiger maakt naarmate men er meer van heeft. Dit mechanisme rechtvaardigt een materiele herverdeling door de overheid als voorwaarde voor cooperatief samen leven - de samenleving.

Sociaal liberalisme biedt echter weinig weerstand aan het gevaar van een "race to the bottom". Dat is een maatschappelijk monopoliespel dat leidt tot verarming en ontmenselijking, waar Adam Smith (econoom, 18de eeuw) al aan refereerde. Een 'onzichtbare hand' van menselijke  (werkgevers) betrokkenheid zou zo'n race verhinderen. Maar Smith had buiten het neoliberalisme gerekend, het dictaat van een sprinkhanenplaag, het internationaal aandeelhouders kaptalisme. Het 'crisis kapitalisme' kortgezegd.

De race to the bottom. Een samenwerkende wereld-mafia, Global inc, kan nationale besturen coopteren en economien tegen elkaar uitspelen door vormen van een monopolie op handelswegen of kapitaal. Neoliberalisme, de pseudo wetenschap van Global Inc transformeeert besturen tot weerloze kakistocratien. Dat hadden we niet zien aankomen.

Maar een sterke reaktie ontbrak al aan het begin. Paars werd de bitch van het neo-liberalisme en tekende in Nederland het failliet van progressieve idee ontwikkeling onder premier Kok, de socialist met 36 commissariaten. De ideologische weerstand van liberalen en socialisten was teleurstellend. In plaats van concessies aan beschaving volgde men een veeleisende economische dogmatiek met een nog onbekende (beperkte) validiteit.

Sociaal liberalisme, de sociaaldemocratie had met haar lange strijd concrete lotsverbetering gebracht die je ziet in de welzijnsstaat van de twintigste eeuw - de ‘verzorgingsstaten’ die nu worden afgebroken als op commando van een grote onzichtbare arbiter.

Auteurs zoals Chis Hedges, Gore Vidal, Paul Craig Roberts, John Pilger eva. schreven of schrijven er vanuit verschillende politieke toonaarden over voor een kleiner wordend publiek. Denk aan de scherpzinnige Tony Judt die die sociale verworvenheden van de twintigste eeuw zoals vakbonden en woningbouwverenigingen terecht tot een toppunt van menselijke beschaving rekende.

Neoliberale adviseurs bewerkstelligen met door denktanks aangereikte ongerijmdheden bestuurlijke veranderingen die resulteren in een toenemende kloof tussen rijk en arm, maar ook afnemende democratie en medezeggenschap en zelfs afnemende efficientie en 'meritocratie' - de heilige graal van het Neoliberalisme. Dit presenteert zich als kakistocratie in de politiek - gekakel van de minst geschikten, zoals de nieuwe garde opvallend goed gesoigneerde lijstaanvoerders (groen, democratisch, liberaal), ideologisch weerloos aan de fantasmen van het neoliberalisme de (economische) agenda en van het neoconservatisme de (geopolitieke) agenda, het Globalistische boodschappenlijstje compleet.

Pikant is dat het Neoliberalisme voor de nodige extra controletaken, deregulering en bezuinigingen juist de overheid als uitvoerder aanwijst.

Het neoliberaal aandeelhouders-kapitalisme lijkt een totalitair systeem. Deze veeleisende ideologie in dienst van Globalisten doet in culturele vernietigingskracht niet onder voor het Fascisme of het Stalinisme van weleer. Elk conflict, elke dreiging, elke crisis leidt in dit neoliberaal politiek denken tot verdere centralisatie van de macht. Een totalitair vehikel koerst zonder remmen naar neo-feudalisme.

Neoliberale politiek heeft sporen nagelaten die we bijna als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen. En een overkoepelend ideologisch anti-neoliberaal Credo ontbreekt, de ontmanteling vereist dus herhaald politiek handwerk.

Zoals iemand opmerkte verkeerde het neoliberalisme na 2008 in een ‘strange non-death’.[22] In zombiegestalte leeft het voort, omdat ieder alternatief voor neoliberaal beleid word afgeschilderd als irrationele ontkenning van eenduidige economische waarheden. Ondanks de erkende problemen.

Vele doorwerkingen van de neoliberale golf:

Het gewone leven is van wieg tot graf gefinancialiseerd.
Het bedrijfsleven fuseerde, banken werden 'too big too fail.
Vakkennis, techniek en industrie zoals Fokker verdween.
(een geavanceerd, strategisch bedrijf)
Nutsbedrijf privatiseerde mèt loze prijsafspraken (oa kabel, water, gas) en een formele marktcreatie met schijn keuzes in 'smaken'.
Een managersbureaucratie kwam boven uitvoerders legde extra taken op.
Overheid en maatschappelijke instituten, hun macht is uitgehold en daarmee de democratiche macht.
Kostenefficiency werd bron van crises zoals de toeslagen affaire, destructieve mentoraten, klantvijandige protocollen in zorg, justitie, etc.
Depolitisering (strategie)
Parlementariers werden 'interim carriere' politici.

Mensen worden koeler benaderd, zakelijk, materialistisch
Alsof bezuinigen op empathie efficient is, en financieel gunstig.
Geprivatiseerde zorg bezuinigt vaak op menselijke benadering, ten behoeve van winst en tijdswinst - tijd voor (neolib) bureaucratie.
Geen tijd voor empathie.
De sociale stad verandert, verdween beleid 'geintegreerde stad'.
Woningbouverenigingen verdwenen.
Het neoliberalisme verdringt het politieke en morele debat.
Mensen in kwetsbare positie voelen zich economisch en sociaal overbodig. Het primaat ligt bij de economie en bureaucratie ipv de mensen.

De financiële crisis van 2008 legde de gebreken bloot. De neoliberale realiteit moest onder ogen worden gezien. Dat bleek echter maar in zeer beperkte mate te gebeuren. Na 2008 begon een beleid van (neoliberale) bezuinigen op basis van die (neoliberale) crisis.

Neoliberalisme heeft de top 1% (VS) de laatste dertig jaar ruim 20 trillion dollar opgeleverd en 50% van de Amerikanen bijna een triljard dollar aan inkomen gekost. (Nick Hanauer in dirty secret of capitalism)
Dat heeft niet te maken met een zwakke productiviteit maar met onderhandelings macht. Hanauer noemt deze drogredeneringen:
Taxes kill economic growth,
Regulation is never efficient,
Wage rise always kills jobs.

Neoliberalisme is geen economische wetmatigheid. We kunnen de economie naar onze hand zetten zegt Hanauer:
It isn't capital that creates economic growth, it's people.
Isn't pure self-interest that promotes the public good, it's reciprocity
It isn't just competition that produces our prosperity, it's coooperation.

 _______________________________________________________________________

________________________________________________________________________

Koortsdromen?

Souvereine staten lijken tijdens het Neoliberalisme te zijn geprivatiseerd tot Huxleyaanse pretparken. Nederland in de voorhoede. Men vindt hier gemiddeld geen woning voor z'n 33ste levensjaar. De koopkracht neemt af ondanks een constant toenemende productiviteit. 'Maar het gaat hier toch goed' zegt men, en 'het kan niet anders', of 'als wij dit niet zouden doen zou een ander dat doen' etc. Dooddoeners alom. Zelfs de onthulling van leugens aan de kamer en het feit dat Rutte en Koenders (met 16 Westerse landen) in het geheim in Syrie een club halsafsnijdende, dorpen uitmoordende haatbaarden hebben gefinancieerd (met uw euros) brengt nauwelijks verontwaardiging teweeg. Daar zorgen de politiek correcte omroep en ander media wel voor. Wie anders? Alle sociaal vormende bedrijven lijken tot een verstrooiend, indoctrinerend en politiek correct meningenkartel te zijn gehomogeniseerd. Hoe die (neoconservatieve en neoliberale) droomwereld is kunnen ontstaan? Daar hebben neoliberale wetten  aan bijgedragen (tegen anti-kartel wetten) die media lieten fusen, onder president Clnton jaren negentig, ingezet met een afschaffing van de publieke ruimte op de ether. Gefuseerde media waar onze media de oren naar laten hangen. Gelijktijdig is één etnische groep dominant geworden in de media net als overigens in andere sociaal vormende bedrijfstakken zoals educatie en entertainment / vermaak. Je kunt je afvragen wiens idee dat was en of dat een goed idee is, om een pijler (de Media) onder de democratie in aan hofdzakelijk één kerk toe te vertrouwen.

 studie naar de vereenzijdiging van media

Neoliberale geschiedenis

Een belangrijke wegbereider  van het Neoliberalisme die zelden genoemd word is John D (Davison) Rockefeller 1839 - 1937 oprichter van Standard Oil (tevens de oudste zoon van paardenkoopman / kwakzalver William Avery of "Devil Bill" Rockefeller Sr. (1810 – 1906), alias Dr. Levingston). 

Eind 19de eeuw ziet John D (Standard Oil) Rockefeller kans om door middel van rechtzaken verschillende staten in de VS een uitzondering te doen accepteren op de vaste wetsregel dat een  Corporation een maatschappelijk nut moet dienen. Dit bracht belangrijke juridische voordelen (en belasting-voordelen) eenzijdig in handen van bedrijven. Dit 'buitenparlementaire' aandeelhouders-activisme van John D voor die wetswijziging past naadloos in het model van de 'permanente tegenrevolutie' sinds 1850 (K v d Pijl) want zo'n wijziging gaat ten koste van natuurlijke personen — maw. ‘het volk’. (mensen in het algemeen)

John D Rockefeller (Standard Oil)

Dit wetsmodel voor de vennootschap is ingevoerd in verschillende landen, wellicht omdat geen land de eigen industrie op achterstand wil zetten van buitenlandse concurrenten. (?) Maar een andere ('verticale'!) ongelijkheid werd ingevoerd, in het sociale domein. Het verschaft de aandeelhouder een kunstmatig voordeel ten opzichte van de natuurlijke persoon. Het politiek-economisch speelveld is daardoor permanent scheef gesteld met behulp van de wet. Het gaat altijd heuvel op voor de gewone man — de natuurlijke persoon par excellence.

De patriarchen van 'International Finance’ zoals de Rockefellers en de Rothchilds zijn wakkere langetermijndenkers en zelfs kandidaat-heersers in een denkbaar feodaal en monopolistisch wereldbestuur - waar de nieuwe wereldorde (NWO), ‘Neoliberale Wereldorde’ op aanstuurt. ‘Daar zijn veel offers voor gebracht’, zei president Barack Obama eens over de NWO in een bedankje aan (...) ‘our thoughtleaders’, de 'bankiers en hun (denktank-) adviseurs' zei hij daarbij.

Dezelfde clan van internationale financiers zijn dat, waarvan men in 1850 zei 'zulke paleizen konden de koningen zich niet verloorloven' en die naar schattingen uit 1900, het halve vermogen van de wereld zoude hebben verzameld (niet geklasseerd in fortune 500) is blijkbaar niet ongenegen om haar duistere vermogens en privileges (monopolie) te transformeren tot een onwankelbare nieuwe macht die tevens 'de souvereine staat' (al eeuwen een doorn in het oog) zoude vervangen. Dat streven is historisch goed te volgen. Maar het is ook nog eens een begrijpelijk menselijk verlangen, ...wanneer je alles hebt (dank zij 'zakelijke voorouders' dan is het bijna je plicht om te regelen dat het zo blijft en de samenleving ten gunste van jouw positie te ontwikkelen (social engineering) door financiele sturing, beloning van cooperatieve actoren en conductieve partijen via besloten genootschappen en zakenvrienden — al lijkt de missie wat ‘ontremd’, zij het ontremd in camouflage, wellicht — met een grote vasthoudendheid, wellicht als gevolg van de geboden gelegenheid, geld en sociale isolatie waarin sociophatie onopgemerkt en straffeloos salonfahig kan worden.

‘Integreren van bedrijfsleven en politiek’ het eufemisme van David Rockefeller voor globaliseren. David Rocekefeller, 1915 – 2017, was de kleinzoon van Standard Oil oprichter John D en zoon van John D junior'. Hij initiatieerde oa de geheime "War en Peace" studies een geheim onderzoek uit 1939 naar een post-WW2 VS-imperium, en richtte de Bilderbergers op (1956) en de Tri-lateral Commission (1973). Hij zag zichzelf als een Don Quichotte. In een bedankje aan de media (editors, leden van de CFR) voor dertig jaar stilzwijgen over zijn plan voor de wereld zei hij dat 'dat inmmiddels genoeg ontwikkeld was' dat het wel wat exposure kon verdragen. Elke president van de VS heeft daarna zijn New World Order genoemd, George Bush sr sprak van een 'a real chance' en Obama roemde onze ''bankers, our thought leaders'. 

David Rockefeller (Citicorp, CFR, Bilderberg, TC)

Inmiddels zijn we ruim een eeuw, een (David Rockefeller eeuw) gevorderd sinds John D's wetswijziging. De dag nadert dat de Vennootschaps-macht de Natuurlijke persoon volledig overheerst en defenestreert. De accumulatie van politiek-economische macht bij het internationale bedrijfsleven die de Vennootschapswet heeft opgeleverd zien we inmiddels in werking.

Zijn anti-democratische invloed is steeds sterker geworden oa. in overheidsbeleid. Sinds 1975 bijvoorbeeld, zijn door alle kabinetten heen de middeninkomens blijven steken in koopkracht, nadat een verdubbeling was gerealiseerd vanaf 1945 tot 1975, een koopkracht toename die gelijke tred nam met de productiviteitsstijging, de drijvende factor van economische voorspoed (die nog immer gestaag toeneemt). De zeer hoge inkomens maken vanaf 1995 wel een spurt en vergroten sindsdien de inkomens kloof. Dit ondanks de roep om nivelleren van zelf de World Bank economen en niet te vergeten, de Grondwet die de Regering voorschrijft om materiele ongelijkheid in de samenleving te beperken. Het maatschappelijk leven en de politiek nemen na 2008 in onze beleving in scherpzinnigheid en integriteit af tot een krachteloze Kakistocratie — bestuur door de minst gekwalificeerden. Kakelverse fractieleiders, sprekende pakken, conformeren zich naar een neoconservatieve big brother of neoliberale bankiersagenda, maar altijd hebben ze paraat een sussend woordje - opgeleped uit een denktank. Een derde dankwoord dient ter illustratie van dit exposé van de macht; Clinton bedankt de CFR (clip) de CFR Council of Foreign Relations waar zij kan horen 'hoe te denken over de toekomst' en 'what my policy should be'.

De clip toont simpel en overtuigend het succesverhaal van Cecil Rhodes' (1902) lange termijn plan om na zijn door dmv zijn vermogen de zegeningen van het Anglophone settler-colonial imperialism over heel de wereld te exporteren via scholarships, adviseurs en denktanks (te leiden door een keten van besloten organisaties van zijn erfgenamen, Britse industrielen en de patriarchen van International Finance) die regeringen zouden gaan soufleren. Denktanks namen ahw de rol over van een 19de eeuwse voorganger, de 'politieke filosoof / ideoloog' - zoals Marx, Nietzche en Herzl, die aan de wieg stonden van respectievelijk het Communisme, het Fascisme en het Zionisme.

Hillary HCR Clinton welcomes CFR-offiice to DC

Het proces gaat van een New World Order (nog mèt een markt) naar een monopool een One World Goverment (neo-feodale dystopie), ingeleid door advies-organisaties, denktanks, scholarships (zoals CFR, Bilderbergers, Atlantic Council, Soros ed.) en een kerngroep van Transnationale Corporaties. Daarvan bleken slechts 147 bedrijven controle te hebben over 40% transnationale bedrijven wereldwijd. Het proces gaat langs bekende, goed verzorgde achterwegen van verleiding, co-optatie, welbegrepen vriendjespolitiek, corruptie en overname t/m cartelvorming, intimidatie en liquidatie en regelrecht monopolisme en bestrijkt al onze instituten, dwz. alle voor democratie en staats soevereiniteit noodzakelijke instituten, zelfs humanitaire waakhonden zoals de OPCW en Amnesty falen soms onopgemerkt met zwakke, gekleurde rapporten en achtergehouden informatie (kean -9/11) - meer achtergehouden informatie (Opcw / al Shikoun) en meer (Amnesty). Ook Google Search en Wikipedia (hijacked en herschreven) doen mee aan politiek 'correct' 'kuisen', censureren en gebruiken kuis-advies - James Corbet. De vervlechting met zoiets als de NWO agenda vindt onzichtbaar plaats door een 'cooperatieve bestuurder' te stimuleren 'met een materiele beloning na de carriere'. Zo beschreef CFR biograaf Caroll Quiggley het in de jaren zestig in Tragedy en Hope. Onafhankelijike karakters kunnen natuurlijk wel tegenwind verwachten. Het is een diffuus en bijna ongeloofwaardig efficient proces een soort, 'money whispers' vriendenpolitiek en sturende 'filantropie'. Het dringt door in alle instituties, ook alle media - van de Groene tot de Washington Post, zoals moge blijken uit het vermogen publieke geheimen stil te houden. Dat werd na het vervolgonderzoek naar de moord op Kennedy in 1979 wel duidelijk, en is ruitelijk bevestigd in een commentaar van de (mislukte) 9/11 commissie. Het speelt ook een rol in de academische wereld, in onderzoekskeuzes, in entertainment en cultuur, mensenrechtenorganisaties, you name it — uiteindelijk ook burgerbewegingen. Geen grap.

Het resultaat begint zozeer te lijken op '1984'. De gedachte dringt zich op dat de auteur van dat boek, Eric Arthur Blair (George Orwell) een bron gehad moet hebben met voorkennis. Dat geld ook miz voor Brave New World en Aldous Huxley. Net als misschien de Futility, or the Wreck of the Titan (1898) van auteur Morgan Robertson en The Lone Gunmen, tv-serie van Chris Carter en die prachtfilm uit 1995 waarin de WTC-aanslagen van 11 september 2001 voorspeld werden, en de eerdere aanslag van 1992 werd uitgelegd (de onontbeerlijke test).






__________________________

PS. hier alles op een rij

Hoe het werkt in het kort: NGO's en goede doelen nemen politiek en burgelijke activisme onder controle van philantropie, een onaantastbare wereld-mafia. Middenpartijen radicaliseerden na 1990 terwijl de financialisering van onze samenleving en de politieke kakistocratie gestalte kregen langs de neoliberale weg. Denktanks zorgen nu voor de motiverende labels, policy planning en politiek correcte termen voor publieke consumptie (los van eigenlijke beleidsdoelen en mechanismen). Zoals men de consumptie bevordert met verleiding is angst het  instrument om tot oorlogs acceptatie te komen - acceptatie van overigens onveerkoopbaar beleid. Met name doelen ten behoeve van de macht en hegemonie van het Globalisten (zoals Libie en Servie hun onafhankelijkheid van het Westen verloren) en andere zaken die de gewone mensen treffen zoals het verpauperen tbv banken redden en CO2 politiek die de koopkracht aantast en de 'humanitaire' oorlogen en (R2P) interventies die nominaal mislukken maar doorgaans perfect bijdragen aan imperiale hegemonie (Brzsinzki's 'grand chessboard' / de mogelijke controle van het wereldeiland of 'Heartland’ (MacKinder) maw. de politieke controle van Eurasia). De krantelezer ontkomt niet aan de indruk dat het Westen wordt bedreigd door onredelijke partijen en barbaarse dictators. Dat idee houdt de boel bij elkaar.

Dit nav. een stukje van Peter v Eldik